مي دوني؟ امروز شروع يه دوره جديد تو زندگي يه کسي بود...کي؟ درخت انجبر وسط حياطمون رو مي گم.آخه مي دوني؟ اون امروز تصميمش رو گرفت... تصميم گرفت که پاره هاي تنش رو ديگه رها کنه  تا به دنبال سرنوشتشون برن... تا چند روز پيش هي درد مي کشيد... هي ناله  مي کرد ... هي اشک مي ريخت... و بعدش آروم آروم يه دونه از بچه هاش رو به زمين مي سپرد و تا  از زمين قول نمي گرفت که حتما مواظبشون باشه، اونارو از تو آغوشش رها نمي کرد . آخه از آينده مي ترسيد... آخه نمي دونست چه سرنوشتي در انتظار جگر گوشه هاشه ... آخه نمي دونست باز هم ممکنه اونارو ببينه يا نه ... آخه ... اون خوب مي دونست اين قانونه ولي چرا تا حالا نتونسته بود که باهاش کنار بياد ... اون هر ساله همين درد رو تحمل مي کرد ... درد جدايي رو مي گم ... درد انتظار رو ... و اون تصميم گرفت ... تصميم گرفت حقيقت رو بپذيره و باهاش کنار بياد ... اون امروز همه ي بچه هاش رو بوسيد و باهاشون خداحافظي کرد ... براشون يه عالمه آرزوهاي خوب کرد، به همشون گفت که يادشون باشه که يه مادري هست که هميشه چشم به راهشونه ... که يه مادري هست که هر روز نسيم رو بو مي کشه تا شايد بوي عزيزش رو حس کنه ... که يه مادري هست که ... آه! اون امروز اشک ريخت ، خيلي هم اشک ريخت .ولي توي قلبش يه آرامشي بود . اين رو مي شد از روي لبخندي که به لب داشت فهميد . در آخرين لحظه سرش رو رو به آسمون گرفت ، و گفت اون چيزي رو که بايد مي گفت ...اون رها شده بود...اون آزاد بود....
همه ي ما همين طوري هستيم ... اينقدر وابسته مي شيم که نمي تونيم اون چيز يا کسي رو که دوست داشتيم رها کنيم ... ترس از آينده داغونمون مي کنه ... آينده اي که توش اون چيز نباشه .. از ترس پريدن ، خودمون پرهامون رو قيچي مي کنيم ... ولي ... ولي اون وقتي که تصميم گرفتيم که خودمون رو از قيد وابستگي رها کنيم به بزرگترين آرامش زندگي منو مي رسيم ... رها مي شيم ... مثل قصه ي شازده کوچولو ... اون وقتي گلش رو رها کرد تونست از اخترکش بيرون بياد و دنياي اطرافش رو ببينه  ، پس بايد رها شيم ... پرواز کنيم ... دل بسته باشيم نه وابسته !